Op zakenreis in Gambia

Om mogelijke locaties voor het franchise concept te bekijken, hebben we afgesproken om het binnenland in te gaan. Tijdens deze reis heb ik bijna heel Gambia gezien. Basse ligt namelijk aan het uiteinde van Gambia in het oosten. Het was een warme, maar ook bijzondere trip. Onderweg zijn we langs hele armoedige gebieden gereden, waar dorpjes waren met kleine huisjes en rieten daken. Zonder water of elektriciteit voorzieningen. De snelweg was erg rustig, je ziet er namelijk meer koeien dan auto’s lopen. Hoe verder we het binnenland in gingen hoe warmer het werd. Gelukkig koelde het op de terug weg dus af. Toen we bijna weer terug waren kregen we autopech en moest de accu van de auto vervangen worden. Gelukkig was dit vrij snel opgelost. In totaal heb ik (in twee dagen tijd) vijf jeugdcenters bezocht en de opening meegemaakt van een waterpomp-systeem. Hieronder kun je lezen hoe dat is gegaan.

Het vetrek
Een afspraak maken met een Gambiaan is altijd moeilijk. Collega Dawda geeft aan dat hij me op komt halen tussen 8:30 & 10:00 uur. Dus als echte Nederlander sta ik om 8:30 uur klaar met mijn rugzakje. We moeten een heel eind rijden, dus hij komt vast vroeg, denk ik.
De minuten gaan langzaam voorbij. Bijna iedereen is al op vakantie of vanmorgen op tijd vertrokken naar stage, het is dus stil in huis. Om half elf bel ik Dawda op om te vragen hoe ver hij inmiddels is. ‘We zijn iets vertraagd met een half uurtje ben ik er ongeveer, ik bel je wel als we in de buurt zijn’, zegt hij.
Ik klets nog even met Vera in de tuin en om 11:40 uur krijg ik een telefoontje dat ze er met vijf minuutjes zijn. Ik ga braaf langs de Brikama highway staan, zodat hij me goed kan zien. Op de hoek van de straat zit een groepje mensen attaya te drinken (een sterke groene thee met heeeel veel suiker en daar bovenop een schuimlaagje). Iets verderop kun je koeien zien grazen door een grote afvalhoop. Vera stapt in een gallygally (bustaxi) richting Senegambia. Ik zwaai haar uit en een minuutje later loopt er een man langs, hij probeert me een tas te verkopen. De man lijkt net een kerstboom met de tien verschillende tassen die hij om zijn schouders heeft hangen.
 Ik heb een zwarte spijkerbroek aan en een wit met zwart gestreept bloesje, behoorlijk warm maar ik moet er wel enigszins fatsoenlijk uit zien als we potentiële klanten gaan bezoeken. Dawda komt aangereden en vindt dat ik voorin moet gaan zitten. Achterin de auto zitten Buba, een medewerker van NEDi (onderdeel van Ministerie youths and sports) en een jongen (met een hele moeilijke Afrikaanse naam) van een internet- provider.

Soma
Onze eerste bestemming is Soma. In Soma bekijken we een jeugdcenter die jaren geleden is opgezet als voorlichtings- en activiteitenplaats voor jongeren. Het is een groot gebouw met een schuin golfplaten dak. Binnen in het gebouw is een grote lege ruimte. De muren zijn beschilderd met allerlei kleurrijke tekeningen en toelichtende teksten zoals: ‘Ga eerst naar school voordat je aan kinderen begint’, ‘Heb geen seks voor het huwelijk’ en ‘Bescherm jezelf tegen aids, gebruik een condoom’.
                Er zijn nauwelijks voorzieningen in het gebouw, water hebben ze niet en de elektriciteit is zo onbetrouwbaar dat ze het soms twee maanden niet kunnen gebruiken. In een kamer staan wel tien nieuwe computers die niet gebruikt worden (vanwege gebrek aan elektriciteit en geen toegang tot internet). De jeugd fietst of loopt tijdens voetbalwedstrijden naar een ander dorp om televisie te kijken, vertel de man die verantwoordelijk is voor het jeugdcenter.
                Achter het gebouw is een hele grote open binnenplaats waar allerlei sporten gespeeld kunnen worden. Het is nu nog stil en leeg in het jeugdcenter maar een zonnepanelen- systeem zou een groot verschil kunnen maken.

Jurreng
Onze tweede stop is in Jurreng, we stoppen hier omdat Rob (toevallig ook de eigenaar van Mango Lodge) van ‘Africa Water Enterprises’ ons heeft uitgenodigd voor de opening van de eerste E-watertap. Eerst krijgen we een lunch: rijst met vlees, die we gezamenlijk uit een grote schaal eten en daarna trekken we onze E-water T-shirt aan. De inwoners van Jurreng staan al te dansen en te zingen voor de compound en in een grote groep lopen we richting de E-watertap. Er wordt volop muziek gemaakt en ik word naar het midden van de ‘dansvloer’ gesleurd door een paar oudere Gambiaanse dames. In de hete middag zon sta ik met 42 graden te hakken met dertig andere Gambianen op de dansvloer. Een hele grote groep mensen (lees: het hele dorp) staat er omheen te klappen en te roepen. Wanneer ik weer mag gaan zitten komt er een monster (een Gambiaan van top tot teen bedekt met bladeren) dansen, hij (of zij) hakt er op los en schud wild met z’n hoofd. Ik weet niet of ik het nou een beetje griezelig vind of gewoon heel erg grappig. Daarna wordt er door een man van het dorp en door E-water een speech gehouden, het hele dorp is enthousiast en klapt bijna bij elke zin. Er wordt nog gebeden en daarna verloot Rob E-water T-shirts aan mensen in het dorp.

Bansang
Het tweede jeugdcenter die we bezoeken is die in Bansang. Het jeugdcenter is een stuk levendiger dan in Soma, er speelt een groep jongeren basketbal op het sportplein. De voorzieningen zijn een stuk beter: er is water en internet. De elektriciteit is wel erg onbetrouwbaar en daarnaast net als in Soma niet altijd beschikbaar. Zoals in de meeste plaatsten in het binnenland is er stroom van 8:00-12:00 uur en van 18:00- 01:00 uur. In dit jeugdcenter is een computerruimte, een naaiatelier (waar ook lessen worden geven), een ijskast en een beamer. Links naast het jeugdcenter zijn een aantal appartementen die verhuurt worden als guesthouses. Op deze manier kan het jeugdcenter inkomen generen.

Basse
’s avonds tegen acht uur komen we aan in Basse. We gaan opzoek naar een hotel om in te slapen. Uiteindelijk vinden we een guesthouse waar de hele nacht (tegen betaling) stroom is en waar de airconditioning het dus ook doet ’s nachts. Dit is echt wel nodig, want zelfs rond deze tijd is de temperatuur hier nog 38 graden. Ik krijg een mega- grote slaapkamer voor mezelf met eigen badkamer. De badkamer beschikt niet over een warm waterkraan, maar wanneer ik onder de douche stap is het water warm, zoals alles warm is in Basse. Wanneer we opzoek gaan naar een restaurant om te eten kunnen we niks fatsoenlijks vinden. Het eten is hier schaars, daarom eet ik als avondeten bonen met brood.

De volgende morgen bekijken we het jeugdcenter in Basse. Het jeugdcenter is in twee delen opgedeeld. Het eerste deel is voornamelijk een groot speelplein, die ook gebruikt wordt voor voorlichtingen/presentaties. Het is een mooie locatie, vlakbij verschillende bus-stops. Interessant zijn de loodsen die bij het jeugdcenter horen, die gebruikt of verhuurt worden om verschillende dingen te kopen. Boven de winkeltjes zijn een aantal nieuwe, maar lege appartementen die bedoelt zijn om als guesthouse te verhuren. Ze zijn nog niet helemaal af en zouden eigenlijk al af moeten zijn.
De tweede plek is een groot jeugdcenter, vergelijkbaar met de andere twee die ik eerder heb gezien. Dit jeugdcenter is alleen oud en vervallen en wordt niet gebruikt. Waarom is er niks mee gedaan? Ik blijf het vreemd vinden.

JanJanbureh
Het jeugdcenter van Janjanbureh stond niet op de planning, maar omdat we er toch langs rijden vonden we het wel leuk om daar ook even te kijken. In Gambia is er altijd iets met een sleutel en ook hier weer. Wanneer de man gevonden is die de sleutel heeft, nemen we een kijkje achter het hek. Er zijn ook hier weer meerdere appartementen voor guesthouse verhuur en een grote ruimte dat kan dienen als jeugdcenter. Alles is spiksplinternieuw en nog nooit gebruikt. Er schijnt nog een conflict te zijn over de eigendomspositie en daarom staat alles nu al tijden in deze perfecte staat te wachten tot het geopend kan worden, vertelt de man van de sleutel. Geen optie voor Gam-Solar dus, maar wel weer een bijzondere plek gezien.

Farafenni
Het jeugdcenter van Farafenni ligt een beetje verstopt, maar wel midden in het centrum. Er hoort een restaurantje bij (die nu gesloten is) en er zijn ook weer guesthouse plekken. Alles in Farafenni ziet er vervallen uit en we hebben geen mogelijkheid om ergens naar binnen te kijken. Ik weet daarom ook niet zo goed wat ik ervan moet denken.

3 Reacties

Regina:18 mei 2016
al is er armoede in het land saamhorigheid is er altijd bij die mensen fijn te horen dat jij het naar je zin hebt en alles al gezien en ondervonden hebt hoe het in zo”n land gaat waar er niet volgens de regels gehanteerd wordt en in ieder land hebben ze een ander mentaliteit gelukkig maar en die mensen kun je niet echt veranderen al die foto”,mooie plekken en alle andere dingen zal heel lang in je geheugen opgeslagen zijn.
veel liefs van mama

Marleen mulder:19 mei 2016
Hallo Sabine,
Ik heb het verhaal nog niet helemaal goed gelezen om eerlijk te zijn…..
Maar ik weet zeker dat jij je daar niet verveelt en heel veel nieuwe ervaringen hebt opgedaan in je reisperiode. ( vind je Nederland niet meer saaaaaaiiiiiicstrakkies -;) Ik denk dat wij zo georganiseerd leven vergelijkbaar met daar!
“Soms” worden wij geleefd in Nederland ( wat ook niet altijd goed is…)
Qua temperatuur zal het straks weer heel erg wennen zijn in Nederland. ( balen lijkt mij)
Ok, het is daar wel heel warm natuurlijk…..maar op een gegeven moment is je lichaam daar wel wat aan gewend lijkt mij. Deze ervaring kan niemand van je afpakken!! Dat heb je toch maar mooi gedaan.
Wanneer vertrek je dan weer naar Nederland?
Nog goede dagen gewenst Sabine.Hartelijke groeten van Marleen Mulder

Sabine Mulder:19 mei 2016
Ik denk dat Nederland eerder een uitdaging wordt dan dat het saai wordt. Alle structuur en regeltjes.. Hahaha.
Laatst belde ik m’n moeder en zei ik ‘het is echt heel erg koud in Senegal’ ( het was 24 graden), die dag was het in Nederland 26 graden. In Gambia is de temperatuur altijd wel rond de 33 graden, maar geloof het of niet. Ik slaap gewoon onder een deken en loop overdag ook prima in een spijkerbroek.
Over een maandje vertrek ik alweer naar Nederland. Dan hoop ik de zon mee terug te nemen. Tot snel!